Voice dialogue tussen de paarden
In deze blog neem ik je mee in een verhaal waarin we werken met Voice Dialogue. Een hele fijne en effectieve manier om bewust te worden van alle delen die in ons spelen.
Voice Dialogue gaat ervan uit dat we niet uit één vaste persoonlijkheid bestaan, maar uit verschillende ‘ikken’ of delen. Niks geks, je hebt geen gespleten persoonlijkheid 😉. Zie het meer als een innerlijk team dat ieder zijn eigen rol heeft. Denk aan de pleaser, de pusher, de levensgenieter, de perfectionist, de grappenmaker… en ga zo maar door.
Een manier om dit te visualiseren is alsof al deze delen samen in een bus zitten. En ergens in jouw leven is één van die delen nét iets te vaak achter het stuur gaan zitten. Dit noemen we een primaire ik.
Die primaire ik is niet zomaar ontstaan. Ooit heeft dit deel je geholpen. Het heeft je beschermd, je ergens doorheen getrokken of je gebracht waar je nu bent. Maar wat toen helpend was, kan je nu ook in de weg gaan zitten. En vaak heb je daar weinig grip op.
Wat er daarnaast gebeurt, is dat de tegenhanger van dit deel, de polariteit, steeds verder naar de achtergrond verdwijnt. Alsof die achterin de bus wordt gezet en nauwelijks nog ruimte krijgt. Bijvoorbeeld: als de controleur aan het stuur zit, wordt de levensgenieter vaak onderdrukt. En dat kost energie. Veel energie.
Voice Dialogue helpt om deze delen weer zichtbaar te maken en ruimte te geven. Niet om ze weg te halen, want elk deel heeft een functie, maar om ze te leren kennen. Zodat jij, vanuit een bewuster ‘ik’, kunt kiezen welk deel je wanneer inzet.
Naast al deze delen is er vaak nog een hele aanwezige stem: de innerlijke criticus. Een waardevol deel, dat je scherp houdt en je wil behoeden voor fouten. Maar wanneer dit deel uit balans raakt, kan het hard en meedogenloos worden.
Dan hoor je zinnen als: je doet het niet goed genoeg, je werkt niet hard genoeg, je ziet er niet uit.
De innerlijke criticus werkt vaak nauw samen met delen als de pusher, de perfectionist en de pleaser. Samen kunnen ze een behoorlijk sterk team vormen… maar niet altijd een helpend team.
In deze sessie gingen we met die innerlijke criticus aan de slag. Het was de vijfde sessie in het traject van deze coachee. In eerdere sessies was al duidelijk geworden dat bij haar de pusher en de pleaser sterk aan het stuur zitten, ondersteund door een krachtige, negatieve innerlijke criticus.
In de vorige sessie hadden we al kennisgemaakt met haar gezonde deel, haar bewuste ego. Ze mocht een stoel neerzetten in de rijbaan, tussen de pony’s, en daar plaatsnemen.
Ze zat er… enigszins ontspannen, maar ook onwennig. Dit was een plek waar ze nog niet vaak kwam. Door haar vragen te stellen, hielp ik haar om zich steeds meer met dit deel te verbinden.
Daarna mocht ze een stoel neerzetten voor haar innerlijke criticus. De plek die ze koos voelde voor haar meteen kloppend: recht tegenover haar gezonde deel, precies op de lijn naar de uitgang. Alsof dit deel haar letterlijk de weg blokkeerde.
Op dat moment gebeurde er iets bijzonders. Flip ging precies op die lijn staan, tussen de twee stoelen in. De coachee gaf aan dat ze zich daar ook vaak voelt: ergens ertussenin, zwevend, zonder duidelijke richting.
Ik nodigde haar uit om plaats te nemen op de stoel van de innerlijke criticus. Ik stelde haar één vraag:
“Kun je me vertellen wat het gezonde deel volgens jou niet goed doet?”
Wat volgde was een waterval aan woorden. En niet de zachtste.
Haar stem veranderde. Haar houding. Haar hele mimiek. Het was alsof er echt een ander deel sprak.
En midden in die stroom gebeurde het: Flip liep in één rechte lijn naar de stoel van haar gezonde deel… en tikte die met zijn neus in één beweging om.
“Zo,” zei ze. “Daar ligt ze.”
Nog voordat ze verder ging, heb ik haar even onderbroken. Ik vroeg haar om van de stoel af te komen, los van de innerlijke criticus, en even naar de pony’s te gaan.
Toen ze terugkwam, was haar energie gezakt. Rustiger. Meer aanwezig. Ze keek naar het tafereel van de stoelen en zei:
“Jeetje… dat was niet mis wat er allemaal werd gezegd. En het kwam er zó makkelijk uit.”
Ze schrok van de kracht van haar innerlijke criticus.
Dit is slechts een moment uit deze sessie. Maar het laat zo duidelijk zien hoe krachtig dit werk is — en hoe waardevol de rol van de paarden daarin kan zijn.
Flip die precies dát doet wat iets raakt. Iets zichtbaar maakt.
En daarna de ruimte om te zakken, te voelen en te reguleren… samen met Ariel.