Uit de wei - Sessieverhalen met paarden
Wanneer paarden iets anders doen dan spiegelen
De komende tijd wil ik een reeks blogs gaan delen met verhalen uit coachsessies met paarden.
De cliënten blijven uiteraard volledig anoniem en ik zal niet inhoudelijk ingaan op persoonlijke situaties. In deze blogs gaat het vooral over de interactie met de paarden.
Vaak hoor je mensen zeggen dat paarden spiegelen. En dat klopt, dat kunnen ze zeker doen. Maar paarden kunnen nog veel meer dan dat. Daarom wil ik in deze reeks sessieverhalen delen, zodat je een beeld kunt krijgen van wat er kan ontstaan tussen mens en paard tijdens een sessie.
Soms spiegelen paarden gedrag of emoties. Maar soms gebeurt er iets heel anders.
Dit verhaal is daar een voorbeeld van.
Voor een cliënt had ik een traject van drie sessies ingepland. Kort daarvoor was er iets heftigs gebeurd op haar werk, wat ook invloed had op haar privésituatie.
Toen ze het terrein op kwam, begonnen we eerst met een kort gesprek. Daarna liepen we samen naar de wei. Mijn plan was om rustig een rondje te lopen, zodat ze even kon landen en ik haar ondertussen de plek kon laten zien.
Maar tijdens deze wandeling liepen de emoties al snel hoog op.
Nog voordat we goed en wel halverwege de wei waren, brak ze.
De tranen stroomden over haar wangen, en de woorden ook. Alles kwam eruit.
Ik luisterde.
En de paarden…
de paarden kwamen vanuit de andere kant van de wei rustig naar ons toe lopen.
In een kalme stap liepen ze naar ons toe en kwamen om ons heen staan.
Ze vormden als het ware een driehoek om ons heen, en bleven daar rustig staan.
De cliënt keek om zich heen en vroeg:
“Wat doen ze?”
Op dat soort vragen geven we als coach meestal geen direct antwoord. We willen niets invullen voor de cliënt. Daarom vroeg ik haar:
“Wat zou het voor jou kunnen betekenen?”
Ze haalde diep adem en keek naar de paarden.
“Het voelt alsof ze me steunen,” zei ze.
“Alsof ze er voor me willen zijn.”
Ik vroeg haar:
“Waar steunen ze je nu in?”
Ze dacht even na.
“Dat het niet mijn schuld is.”
Daarna bleven we een tijdje stil staan.
En precies op het moment dat ze diep in- en uitademde en zei:
“Dit voelt goed,”
liepen de paarden weer rustig bij ons weg.
Het was maar een klein moment uit een sessie.
Maar tegelijkertijd een heel waardevol moment.
Soms kom je in de wei met paarden verrassend snel bij de kern.
Deze cliënt wilde vooral gehoord worden. Ze wilde voelen dat ze gesteund werd.
En of de paarden dat nu bewust deden of niet, zij voelde die steun op dat moment heel sterk.
Paarden zijn kuddedieren. Wanneer wij tijdens een sessie de wei in stappen, maken we tijdelijk onderdeel uit van hun kudde.
Daarnaast zijn paarden prooidieren. Voor hen is het van levensbelang dat de kudde goed functioneert. Als één van de kuddeleden onrustig is of zichzelf niet goed kan reguleren, reageren de anderen daarop.
Ze helpen elkaar als het ware weer tot rust te komen. Dat noemen we co-regulatie.
En eigenlijk werkt dat bij mensen net zo.
Ons zenuwstelsel kalmeert het makkelijkst wanneer we ons in een groep bevinden waarin we ons veilig en gesteund voelen.
Misschien is dat wel één van de meest bijzondere dingen die paarden ons kunnen geven.
