Verhalen uit de wei
Soms ligt het grootste inzicht midden in de shit
Zoals sommigen misschien weten heb ik de opleiding Equine Assisted Coaching gevolgd aan de Keulseweg. Dat was een jaar waarin we niet alleen het vak hebben geleerd, maar ook diep in ons eigen proces zijn gedoken. Het werd voor mij een enorme innerlijke reis.
Ik wil jullie meenemen naar een moment dat voor mij een belangrijk keerpunt was. Soms lijkt iets van buitenaf heel klein of simpel, terwijl er van binnen een enorme verschuiving plaatsvindt. Precies daar zit voor mij ook de kracht van deze manier van coachen.
Dit gebeurde tijdens ons verdiepingsweekend over trauma en traumaherstel.
Om het verhaal goed te begrijpen neem ik jullie eerst kort mee in een stukje theorie. Psycholoog Franz Rupert gaat ervan uit dat traumatische ervaringen actief kunnen blijven in lichaam en geest zolang ze nog niet verwerkt zijn.
Volgens zijn theorie kan de psyche zich als het ware opsplitsen in verschillende delen, zodat we niet voortdurend geconfronteerd worden met de pijn van die ervaring. Vanuit die opsplitsing ontstaan vaak overlevingsmechanismen.
Rupert beschrijft drie delen die in ieder mens aanwezig kunnen zijn:
We worden geboren met een gezond deel. Dat deel reageert authentiek en in verbinding met onszelf en de wereld om ons heen.
Wanneer er traumatische ervaringen plaatsvinden – groot of klein – kan er een traumadeel ontstaan. Dat deel kun je zien als een gekwetst innerlijk kind dat de pijn van die ervaring met zich meedraagt.
Om dat kwetsbare deel te beschermen ontstaat vaak een overlevingsdeel. In dat deel ontwikkelen we strategieën om met de pijn om te gaan: aanpassen, controle houden, pleasen, vermijden of ons afsluiten.
Met deze theorie gingen we naar de paarden.
Ik kreeg de opdracht om de drie delen (het traumadeel, het overlevingsdeel en het gezonde deel) in een cirkeldiagram te tekenen. Met een stok tekende ik het diagram in het zand. Je maakt daarbij een verdeling van welk deel op dat moment het meest actief is.
Ik tekende eerst mijn traumadeel.
Daarna mijn overlevingsdeel.
En als laatste mijn gezonde deel.
Op het moment dat ik mijn gezonde deel tekende, kwam er een paard recht op mij afgelopen. Hij liep mijn cirkel in, stopte precies in het vak van het gezonde deel… en begon te poepen.
Shit, dacht ik.
Letterlijk en figuurlijk.
Dit had toch beter in één van de andere delen kunnen gebeuren.
In een split second dacht ik erover om het diagram aan te passen. Toen ik dat hardop wilde uitspreken, stopte ik.
Waarom eigenlijk?
Waarom kan er niet gepoept worden in mijn gezonde deel?
Wat betekent dat gezonde deel eigenlijk voor mij? En hoe ziet dat er in mijn dagelijks leven uit?
Moet daar alles perfect zijn?
Loop ik daar alleen maar huppelend door de bloemetjes?
Nee, natuurlijk niet.
Juist dit deel kan het beste omgaan met “shit”.
Want dit deel reageert niet vanuit een gekwetst innerlijk kind, en ook niet vanuit allerlei overlevingsmechanismen die we ons hebben aangeleerd.
Dus die vers gedraaide hoop die het paard precies daar neerlegde, was eigenlijk precies waar die moest zijn.
Zo laten paarden mij telkens weer zien dat ze meer doen dan alleen spiegelen of ons helpen reguleren. Ze doen iets, en wij geven daar betekenis aan. En precies daar kan er iets geraakt worden van binnen, waardoor we anders naar onszelf of naar een situatie gaan kijken.
Door de ervaring met de paarden ontstaan nieuwe inzichten.
Soms ligt het grootste inzicht gewoon… midden in de shit.
Ben je benieuwd wat paarden jou kunnen laten zien?
Tijdens een coachsessie met paarden ontstaat er ruimte om stil te staan bij wat er in jou leeft. De paarden reageren puur en zonder oordeel, waardoor nieuwe inzichten kunnen ontstaan.
Wil je hier meer over weten of een sessie ervaren? Je bent welkom bij Guided by Horses.